heryol

Üç genç müzisyen. Biri hukuk, biri sigortacılık, biri tercümanlık okurken bırakmış, gemileri yakıp Yıldız Teknik Üniversitesi’nde müzik okumaya karar vermişler. Burada yolları kesişmiş. Alp ilk kıvılcımı şöyle hatırlıyor: “Ensar’la birlikte girdik okulun yetenek sınavına. Hatta bölüme girdiğini ona ilk haber veren bendim.” İlk yıl Alp ve Ensar birlikte müzik yapmaya başlıyor. Sonra bir gün Ensar Yavuz’lara geliyor ve birlikte akıyorlar. Yavuz o gün Alp’in Ensar’da gördüğü büyücü’yü görüyor. Ensar Alp’i de Yavuz’u da tanıdığı için biraz endişeli ama merak ediyor: “acaba üçümüz, olur mu?” Çok geçmeden riski alıp başlıyorlar.

Üçü de besteciliklerini ve şarkı yazarlıklarını getiriyor. Amaçları Yavuz’a göre “albüm çıkarmak için grup kurmak.” Ensar başlangıcın “belirsizlik ve tedirginlik"le dolu olduğunu söylüyor. Ortada grubun adı bile yok. Ama birkaç şarkı var. Albüm için daha fazla şarkı lazım. Ayrıca iyi olmalı şarkılar. İmkanlar sınırlı. Stüdyo yok. Yavuz’un ailesinin evindeki odası stüdyoları oluyor. Aylarca her hafta üretiyorlar. Universal’ın alt label’ı Yes U! ile anlaşıp sınırlı da olsa kaynak buluyorlar. Davullar, mix ve mastering hallediliyor. İlk tekli çıkıyor ve sonra diğer tekliler. Nihayet grubun adını taşıyan ilk albüm yayınlanıyor: HERYOL.

İlk albümü yayınlamış olmaktan memnunlar. Karga’da verdikleri ilk konserden beri sahnelerinin, müzisyenliklerinin ve sanatçılıklarının geliştiğinin farkındalar. Uzun süre davulcu ve klavyeci bulmakta zorlandıktan sonra “Mehmet Kemal Ülkenciler ve Saliha Turan’ı bulmuş olmaları” çok büyük şansları.

Birbirlerinden yalnızca müzikal olarak değil manevi olarak da besleniyorlar. Yavuz mutlu, “ilk kez dengim ve güvenebildiğim müzisyenlerle çalışıyorum” diyor. Alp şükran dolu hissediyor. Ensar “müzisyen kimliğini kabul edip meslek olarak müzisyenliği seçtiğini” ilan ediyor. Ben’den biz’e geçmeye başlıyorlar.

Elbette bu sancılı bir geçiş. Biri Cennet’ten, biri Ümraniye’den, biri Göztepe’den. Farklı yetiştirilmeler. Bu farklar bazen “yerin hiç bir yükün altı değil” diye fışkırıyor. Üçünü de daha da gençken çeken Radiohead ve The Strokes, farklı dünyalarının yakınsamasını sağlıyor. Nesillerinin ortak çileleri müziklerindeki hüznün verimli toprağı oluyor. Müzikleri Dünya’dan, ailelerinden ve kişisel deneyimlerinden besleniyor. Dürüstlüklerini ve varlıklarını katıyorlar müziklerine.

Biz’e doğru ilerlediklerini belki de en çok “aile olduk” demeleri gösteriyor. Bazen birbirlerine kardeş kediler gibi tıslıyorlar, ardından çözüyorlar. Bazen sarılıp ağlıyorlar. Kayıpla baş etmeyle, yaşam mücadelesiyle ve okulu bitirmeyle uğraşıyorlar. Bir yandan da sahne bulmak ve anlaşabilecekleri bir mix ve mastering mühendisini yakalamak gibi sorunlarla uğraşıyorlar.

Biz’e geçiş sancılarının kökünde Chris Cornell’in tespitiyle “başarı kaygısı ile sanatsal yaratım bütünlüğü arasındaki gerilim” yatıyor. Tutmak istiyorlar ama sanatsal yaratıcılıklarının sınırlanmasını istemiyorlar. Öte yandan tutmasalar bile “bırak tadını çıkar kaldığı kadarının vaktin” diyerek devam etmeye niyetliler. Ensar “heryolla var olmaya çalışmak değil heryolu var etmeye çalışmalıyız” diyor. Kendi dillerini yaratmaya çalışıyorlar.

Ellerindeki fırsatların farkındalar. Kadıköy’deler bir kere, diğer müzisyenlerle bir arada. Artık rahatça çalışabildikleri bir stüdyoları var. Konserler, festivaller, ikinci albüm geliyor, heyecanlılar. İkinci albüm daha olgun, daha bütün. Hayal bile edemeyecekleri işleri çıkaracaklarına, bu potansiyelin varlığına üçü de içten inanıyor.

Ve kendi geleceklerine şu notları bırakıyorlar:

• “sev kendini”
• “kendine kulak ver”
• “kendine hiçbir zaman sınır koyma”